Tuesday, September 27, 2016

Perubahan

Aku rasa dah lama aku tak menaip dekat sini sejak aku kena tukar department.
Nak tengok Beautifulnara pung tak sempat.
Runningman apatah lagi.

Nampak sangat lah kerja sebelum ni memang KAU RELAKS je kan.

Ada Pros and Cons.
Tapi kalau mood aku baik, aku amek as postitive,
Kalau tiba-tiba hormon tak stabil, aku jadi negative,
Biasalah maknusia mana yang sempurna,
Cehhhhhh..

Sebenarnya tak ada benda pung aku nak cite, tp td aku baca post lama, aku rasa macam RINDU...
Rindu sangat nak menaip.

Macam harini, aku rasa macam MONDAY BLUES.
Sebab harini baru masuk ofis.
So aku malas nak buat kerja.
Padahal Kerja menimbun banyak.
Lepas tu, kau asyik Rindu orang yang dekat je.

Aku rindu kehidupan lamaku.

"Dulu masa tak banyak kerja bising. Dah banyak kerja pung bising gak"
-Maknusia tak sempurna

ALASAN~

Happy

Kadang-kadang kita lupa nak Gembira.
Kadang-kadang kita lupa cara nak Gembira.

Ada sesuatu yang buat dia lupa.
Gembira untuk setiap orang maksud dia besar.

Kau dah jumpa Gembira kau balik.
Kau rasa itu yang buat kau GEMBIRA.
*Senyum
*Senyum
*Patah balik.

Bukan Gembira itu yang kau cari.
Aku harap kau jumpa balik Gembira kau tu.
*Senyum



Wednesday, August 24, 2016

BEST THING

Benda paling BEST bila hujung bulan adalah bila terjumpa duit.
Masa itu baru tahu Hikmah Dhuha, Al Waqiah, Ar Rahman

Tak pernah rasa susah bila tak ada duit.
Tak pernah putus rezeki datang.
Ini serius!

Geram

Perlu ke letak gambar orang lain?

Malas den nak pikior.

Monday, August 8, 2016

Time

Kesian blog ni, nampak sangat bila aku stress baru aku cari die.
Lagi stress bila aku taip pakai iPad pastu dia asek kuar auto correct
Aku stress
Poyo je nak stress bagai, macam masalah besar sangat je

Sekarang kurang nya aku lega lah sikit bila aku cerita kat kau ye
Sekarang kurang nya aku tahu kau memang tak boleh respon pung, Aku tak harap kau respon.
Sekarang kurang nya aku tahu aku tak bercakap dengan orang.
So kau terima jelah apa yang aku nak luahkan. Ok.

Pagi ni, aku pergi opis, macam macam benda jadi.
Tapi aku tak tahu kenApa aku tak rasa pape.
Tak rasa sedih.
Tak rasa penat.
Aku seronok, macam beban tu dah pergi.

Aku tengah merangkak, dan daripada situ aku belajar untuk berjalan.
Dan pada waktu tu aku perlukan orang untuk pimpin aku.
Dan bila aku jatuh. Dia akan sambut aku.
Yang boleh pinjamkan bahu bila aku menangis.
Setiap saat aku jatuh dan menangis.
Dia tak berhenti untuk cakap benda yang sama.
Setiap saat. Setiap minit. Setiap jam. Setiap waktu.
Dia ada dekat situ.
Setiap kali mata aku mula nak berkaca, dia seka air mata tu dari jatuh.
Dia tenangkan hati aku.

Aku tak Mintak dia ada dengan aku selalu, tapi aku harap dia ada waktu aku perlukan dia.
Waktu aku jatuh.
Waktu aku lemah.
Waktu aku tarik nafas yang panjang, kawan.
Waktu aku kata aku tak perlukan kau.
Waktu aku kata aku lapar, dia belikan aku makanan yang aku nak.
:)





Lari

Kalau boleh aku nak lari.
Kalau boleh.

Tapi sejauh mana aku boleh LARI.
Sebab aku tak tahu sejauh mana kemampuan aku.
Keberanian aku.
Keyakinan aku.

Sekarang aku tengah LOST.
Macam-macam otak aku fikir.
Otak aku suruh LARI. BERHENTI. DIAM.
Itu bukan OTAK.
Tapi HATI.PERASAAN.

Hati kau dah penat nak suruh jaga.
Tolong jaga HATI sendiri.
Kalau rasa tak boleh.
LEPASKAN.

Tengok, kau taip benda ini pung. Kau tak lepaskan. Sebab kau pung nak jaga hati orang.
Tapi HATI kau sendiri kau biar menjerit, menangis.

Orang kata soal hati jangan main-main.
Kau sendiri tak tahu apa hati kau nak.
Lepas itu, kau sibuk nak tanya hati orang lain.

"Kau tak bersedia lagi tu"



Sunday, August 7, 2016

Kl sentral 11:00

Pandangan aku kosong lagi
Masalah aku adalah aku tak boleh keseorangan.

Kalau kau nampak budak pakai tudung kuning.
Duduk tepi tiang
Duduk melunjur kaki
Kasut tinggi die letak kt tepi
Dia tengah berkaki ayam sekarang ni
Duduk tak sopan
Depan orang lalu lalang
Beg bersilang
Minum air chatime mango smotea
Pandangan die kosong
Budak tu tgh mengalami tekanan perasaan

Jangan tegur die
Jangan pandang die
Mungkin tu treatment untuk tekanan perasaan die.

Let her be like that.
She dont need anyone

Tuesday, August 2, 2016

Penat

Aku tak pernah rasa stress macam ni
Yang mana bila aku termenung, air mata aku sibuk nak mengalir.
Bila aku pandang sesuatu, aku pandang dengan pandangan kosong.
Bila aku fikir sesuatu, aku rasa otak aku dah tepu.
Aku rasa macam tak boleh nak hadap semua benda.
Sampai macam2 sakit tiba2 datang, macam nak tambah lagi kesakitan kau.

Aku tak tahu lah aku ni kuat ke tak.